30 juni 2009

Het nest is goed maar het heelal is ruimer

Iedereen groeit op, iedereen verlaat het huis – thuis.
Ook al ruil je die plek voor de hele wereld, toch zal je ze altijd blijven missen.

Dat gemis wou ik vastleggen.

Opgegroeid in het hart van de Ardennen, maakt de natuur een nadrukkelijk en natuurlijk deel uit van mijn leven. Overal bomen, ook rondom het huis. Grote, sterke bomen met elk hun verhaal, hun littekens, de sporen van de tijd. Ook de tijd van mijn jeugd weerspiegelen ze...

Van die bomen heb ik takken uitgezocht en omgezet naar verschillende materialen naargelang de emoties - gekoppeld aan mijn kindertijd.
Van sommige takken worden porseleinen afgietsels gemaakt. Het porselein gaat in de oven een verbinding aan met aluminium: een zelfbedacht procédé dat voor een bijzonder craquelé effect zorgt.
Het resultaat zijn liefdevolle, broze, breekbare takken in subtiele kleurnuances. Ze ogen ruig en kwetsbaar tegelijk, met hun afbladderend oppervlak van ragfijn aluminium-porselein.

Elke nieuwe tak staat nu symbool voor één van de bomen rond het huis en meteen ook symbool voor een fase in mijn leven. Al deze fases komen samen en vormen – weliswaar ver van huis – opnieuw een geheel.

Nu moet ik ze alleen nog beschermen, koesteren, verzorgen, bewaren, als in een ritueel.
Een ‘overgangsritueel’?

Mijn onderzoek mondde uit in een zoektocht naar een passend schrijn die de emotie van de tak nog versterkt.
Een juiste manier van conserveren, bijhouden en afstand nemen in één.

Ik maak een thuis voor elke tak.