30 juni 2009

draagbaar(verdraagbaar)ondraagbaar

Ik hou van het brutalistische dat je vooral in moderne architectuur aantreft. Ik hou van het monumentale en het imperfecte dat daarmee gepaard gaat. Van de ruwe en onbedekte materialen waarmee wordt gewerkt, van functies die zichtbaar blijven.

Het ‘brutalistisch’ behandelen van sieraden en edelmetalen betekent voor mij zoveel als het materiaal niet helemaal afwerken: niet poetsen, niet vijlen, niet schuren, niet polijsten... Het handwerk met zijn onregelmatigheden blijft belangrijk. Dit is mijn manier om onvolmaaktheid en de schoonheid ervan in beeld te brengen.

Een ongedwongen manier van werken die echter niet zonder gevolgen is. Want algauw blijkt een parelketting te zwaar om te dragen, aan het metaal van een armband zitten pijnlijke bramen en een loden ring vergiftigt de drager... Zo kwam ik ongemerkt aan op de grens van het draagbare en het ondraagbare.

Van het verdraagbare ook. Of bedoel ik het draaglijke en het ondraaglijke? Abstracte begrippen die ik op een bijna letterlijke manier in beeld breng. Mijn sieraden tonen wat iemand lichamelijk al dan niet kan dragen of verdragen. Maar ook: hoe een gedachte aan het on(ver)draaglijke al afschrikwekkend genoeg is.

Ik vroeg: ‘Hoe ver wil je gaan?’ En op deze vraag richtte ik het hele verdere vervolg van mijn onderzoek.