29 november 2009

Brandstof
De workshop die wij, Gijs Assmann en Erik Mattijssen ontwikkelden voor de studenten edelsmeden vindt zijn oorsprong in de overtuiging dat tekenen een essentieel instrument is in het omzetten van ideeën, plannen en verlangens in beeld. Kortom: het ontwerpproces. Dat is het eeuwenlang geweest. De nadruk lag en ligt in veel kunstonderwijs nog altijd op de representatie van de wereld om ons heen. Het tekenen naar de waarneming, het oefenen van het perspectief, het schetsen van het model; het zijn belangrijke exercities.
Bij ons zal de nadruk echter liggen op een ander aspect van het werken op papier; het oefenen van de verbeelding.
Veel opdrachten in het kunstonderwijs verlangen een goed idee dat voorafgaat aan het maken. Maar de weg naar het verkrijgen van een idee is vaak duister en ongeplaveid, verlicht door misverstanden en onproductieve vooronderstellingen.
Tekenen en collage bieden ruimte om te verdwalen en toch ergens te geraken.

De workshop bestaat uit vijf onderdelen:
• Tekenen als een fysieke en intuïtieve bezigheid
• Tekenen als bronnen verzameling
• Het tekenen en vertellen van een belangrijke gebeurtenis in je leven
• Tekenen van dat persoonlijk verhaal, gebruik makend van de collage
• De omzetting van een kleine tekening in een groot driedimensionaal object

Het onderliggende motief is de verbinding.

Bij de eerste opdracht vragen we de studenten zoveel mogelijk zonder plan te tekenen met diverse materialen op veel verschillende soorten papier in alle maten.
Vervolgens zoeken ze naar een verbindend ritme van de verschillende vellen.
Dan worden alle vellen samengebracht tot een bundeling.

De tweede opdracht betreft het verzamelen van zoveel mogelijk beeldgegevens. Uit de herinnering en vanuit de waarneming. Eerst is er een ‘beelddictee’ waarin het gaat om de snelle notering in een tekeningetje van objecten en abstracte begrippen. Die tekeningetjes leiden tot een iconenarchief. Dan gaan ze naar buiten en gaan de studenten op zoek naar objecten en vormen waarbij de verbinding met de functie van de voorwerpen losgekoppeld wordt.
Zo ontstaan er nieuwe en ‘bevrijde’ vormen in tekeningen die op alle mogelijke wijzen kunnen worden verwerkt en gebruikt.

Dat gebeurt in de laatste opdracht, waar één van die tekeningen omgezet wordt in een groot driedimensionaal object. Daarbij wordt gebruik gemaakt van gekleurd papier dat de studenten tevoren zelf vervaardigd hebben.
Die objecten worden vervolgens in de buitenruimte geplaatst waarmee de context een belangrijke factor zal zijn.

De studenten zullen hun eigen verhaal omzetten in een reeks tekeningen en collages, gebruik makend van de kleurvellen.

Gijs Assmann
Erik Mattijssen

September 2009